Wioletta Dąbrowska
Oaza dobra
- LokalizacjaRumia
O mnie
Nie mam ambicji zmieniać świata wielkimi słowami. Chcę zmieniać kawałek świata, który jest blisko mnie. Jestem Wioletta Dąbrowska. Jako Oaza Dobra tworzę ceramikę, prowadzę warsztaty i spotykam się z kobietami. Najważniejsze jednak nie jest to, co powstaje z gliny, ale to, co może wydarzyć się przy okazji. To rozmowa, zatrzymanie, odkrycie własnej wartości, odzyskanie odwagi albo zwyczajnie poczucie, że ktoś naprawdę nas zauważył. Lubię łączyć piękno z tym, co ważne, prostę z tym, co głębokie. Wierzę, że dobro zaczyna się od jednego człowieka, który widzi drugiego człowieka i chce zrobić dla niego trochę miejsca.
Dokonania
Pięć lat temu zaczęłam tworzyć Oazę Dobra - najpierw na Facebooku, później na Instagramie. Dziś moje profile docierają do około 2000 osób. Nigdy jednak nie zależało mi na dużych liczbach. Od początku chciałam być prawdziwa i blisko ludzi. Każda osoba, która pojawia się w mojej przestrzeni, jest dla mnie ważna. Za każdą liczbą widzę człowieka. Znam kobiety z całej Polski i z zagranicy. Z wieloma mam bliski, osobisty kontakt. Piszą do mnie w ważnych momentach życia. Pytają o zdanie, proszą o rozmowę, dzielą się tym, co przeżywają. Często to, czym dzielę się w relacjach, sprawia, że piszą: „Myślałam, że tylko ja tak mam”. Chcę, żeby żadna z nas nie czuła się sama. Moje media stały się czymś więcej niż miejscem pokazywania ceramiki. Są przestrzenią spotkania, wsparcia i wzajemnego umacniania. Ja daję coś od siebie, ale sama również wiele od tych kobiet otrzymuję. Jednym z najważniejszych potwierdzeń tej drogi była otrzymana na początku działalności nagroda „Królowa Dobroci” w Klubie Boskich Liderek Małgorzaty Dąbrowskiej. Nie decydowała o niej liczba postów ani aktywność. Otrzymałam ją dzięki kobietom, które powiedziały, że moje działania realnie im pomogły. Dziś wiem, że moim największym dokonaniem nie jest liczba odbiorców, ale więź, którą udało mi się zbudować. Ceramika jest jednym z języków, przez które pokazuję dobro, piękno i uważność. Ostatecznie nie chodzi mi o to, co tworzę. Chodzi mi o człowieka.
