Asia Krukowska
Aktywatorka Marzeń
- LokalizacjaWodzisław-Śląski
O mnie
Asia Krukowska - ekspertka i komentatorka społeczna w obszarze niepełnosprawności oraz założycielka Aktywatorki Marzeń. Od 2019 roku rozwija #chorujęzgłową, pokazując życie z niepełnosprawnością bez tabu, litości i lukrowania. Mówi o samodzielności, pracy i aktywizacji OzN, niewidocznej niepełnosprawności, dostępności, stereotypach i reprezentacji OzN w mediach, a także o kobiecości, ciele po operacjach i pewności siebie. Ma 27 lat, 29 operacji i 3 radioterapie. Jest tancerką, podróżniczką i twórczynią internetową. Zwiększa widoczność OzN i przełamuje stereotypy dotyczące ich życia. Współautorka dwóch książek - "Chcę WWWięcej" oraz „Bez pudru. Historie kobiet, które zachwycają i inspirują”.
Dokonania
Od 2019 roku konsekwentnie buduję przestrzeń, w której choroba i niepełnosprawność nie są tematem do ukrywania ani powodem do litości. Przez #chorujęzgłową pokazuję prawdziwe życie - również jego trudne, niewygodne i przemilczane strony. Poruszam tematy samodzielności, pracy i aktywizacji zawodowej, niewidocznej niepełnosprawności, dostępności, stereotypów, reprezentacji OzN w mediach, a także ciała po operacjach, kobiecości, seksualności i pewności siebie. W grudniu 2025 roku stworzyłam „Choruję z głową” - praktyczny poradnik dla osób mierzących się z chorobą, operacjami i życiem z ograniczeniami. Połączyłam w nim własne doświadczenie z konkretnymi wskazówkami i ćwiczeniami, tworząc narzędzie, w którym osoby chore mogą odnaleźć swoją historię, zrozumienie i realne wsparcie. Chciałam stworzyć coś, czego sama potrzebowałabym w najtrudniejszych momentach. Swoje doświadczenie przekuwam w ekspercką wiedzę i społeczny komentarz. Zabieram głos w debacie o niepełnosprawności nie tylko jako osoba z własną historią, ale jako ekspertka, która potrafi nazwać problemy, pokazać ich szerszy kontekst i zakwestionować stereotypowe narracje. Dzięki temu moje treści nie kończą się na inspiracji - pomagają lepiej rozumieć rzeczywistość osób z niepełnosprawnościami. Przez 7 lat konsekwentnie zmieniam sposób, w jaki o niepełnosprawności mówi się publicznie. Tworzę reprezentację, w której OzN nie są ani bohaterami do podziwiania, ani obiektami współczucia.
